Achtergrondinformatie bij #ikbentuinkabouter

Het verhaal

#ikbentuinkabouter vertelt het verhaal van een onwillige revolutionair, Jos, wiens mysterieuze maar simpele daad van rebellie een Copernicaanse wending geeft aan het reilen en zeilen binnen een starre gemeenschap van baardige bosbewoners. En dat wekt felle reacties op … Hij kleurt – figuurlijk en misschien ook wel letterlijk– buiten de lijntjes en wekt op die manier heftige reacties op bij enkele marginale én vooraanstaande figuren. Zij geven elk op hun eigen manier een interpretatie en een gevolg aan zijn handeling.

De auteur

Filip Martin is u wellicht niet onbekend als regisseur, acteur of auteur. Hij schreef en regisseerde o.a. Zes Deuren, een Mysterie en een Hoop Miserie, een deurenkomedie pur sang, maar bracht evengoed De oneindige Liefde van de Keizer op de planken: een aanklacht tegen dictatoriale regimes en de mechanismen die potentaten aan de macht houden. Als auteur leverde hij Marie-Antoinette af, dat geregisseerd werd door Etienne De Ruyck, schreef hij voor Alain Zeegers 5,5 vrouwen en schreef en regisseerde hij samen met een collectief acteurs LorcAct en hij maakte de film Coriolanus voor La Barraca. En vorig jaar zag u hem misschien ook als acteur aan het werk in De Zelfmoordenaar. En nu schreef hij dus deze minivoorstelling ter ere van het dertigjarig bestaan van ons gezelschap.

De regisseur

Thomas Ockerman maakte zijn debuut bij La Barraca als acteur in Recht op Luiheid. Daarna maakte hij furore in Ernst, Dolgedraaide Ooien en Mycene. En die rare hoop koffers die als decor diende voor Sólarfrí? Daar zat hij ook voor iets tussen. Een man van vele talenten dus, want terwijl hij ook al lang met het idee speelt om een stuk te schrijven, waagt hij zich nu aan zijn eerste regieproject. Zelf zegt hij over die vuurdoop:

‘Een geluk dat ik kan rekenen op een bende ervaren Barracianen in mijn cast, waardoor mijn taak ineens een stuk minder lastig is geworden. En daarbij enkel lof voor de tekst van Filip, die zonder moeite het wrange en het hilarische met elkaar kruist. Waarom het stuk me aanspreekt? De luis in de pels, de underdog, de schlemiel. Het verhaal van de kleine man die een grote schaduw werpt, boeit al decennia het publiek. Deze keer wordt dit verhaal literair getooid in een wel heel bijzonder jasje. Ik hoop ten zeerste dat ik daar als regisseur nog iets van waarde aan heb toegevoegd.’

« terug