Achtergrondinformatie bij “Nora, of een poppenhuis”

Het verhaal

Nora Helmer is getrouwd met bankdirecteur Torvald maar wordt door hem behandeld als een kind. Wanneer Nora haar hartsvriendin Christine na tien jaar terugziet, biecht zij Christine op dat ze jaren geleden een lening is aangegaan om een voor Torvalds gezondheid noodzakelijke buitenlandse kuur te financieren. Ze vervalste daartoe een borgstellingbewijs en voert nu al jaren werkjes uit om die lening terug te betalen.

Geldschieter Krogstad, een vroegere geliefde van Christine, blijkt echter net achter de vervalsing te zijn gekomen en contacteert Torvald. Bang voor een schandaal wordt die woest en Nora krijgt huisarrest. Wanneer Krogstad, onder invloed van Christine, de schuld laat varen, vergeeft Torvald zijn vrouw en wil hij de draad gewoon weer oppikken. Nora trekt echter haar conclusies…

Nora, of Een Poppenhuis brengt de vrouwenkwestie en het huwelijksprobleem in discussie. Het stuk zorgde rond 1880 voor veel opschudding en onrust. Er werden demonstraties voor en tegen het stuk gehouden, niet alleen in Noorwegen maar in heel Europa. Het wordt dan ook genoemd als een van de meest invloedrijke werken die ooit werden geschreven.

De auteur

Henrik Ibsen (1828 – 1906) behoort tot de Grote Vier van de 19e-eeuwse Noorse literatuur. Van die vier is hij degene wiens werk het meest tot de wereldliteratuur wordt gerekend.
Ibsen wordt algemeen beschouwd als de grondlegger van het modernistische drama. Hij begon zijn schrijverschap in een periode dat er in Noorwegen nauwelijks eigentalig toneel was en de dramatische traditie in Europa zich voornamelijk beperkte tot romantische stukken, die eerder geschreven leken om te worden gelezen dan om te worden opgevoerd. Gedurende zijn loopbaan transformeerde hij het idee van het ‘moderne’ toneel en gaf hij het genre nieuw aanzicht. James Joyce en andere modernistische schrijvers uit de twintigste eeuw zagen in Ibsen een groot voorbeeld.

De regisseur

Nic Fruru is niet helemaal onbekend bij La Barraca: jaren geleden speelde hij al Symbiose in ons theater-op-schoot, in een regie van Mark Reynaert. Als regisseur maakt hij in La Barraca wel degelijk zijn debuut maar hij is lang niet aan zijn proefstuk toe. Nic regisseerde Bedrog van Pinter voor theater De Waanzin, voor de Scheldezonen regisseerde hij Slippers (Alan Ayckbourn) en Kat op een Heet Zinken Dak (Tennessee Williams) en monteerde hij Martino en De Broers Geboers tot één geheel.

Als acteur was hij bij De Waanzin te zien in Dood van een Handelsreiziger (Arthur Miller), De Koopman (naar Shakespeare) en Om Nooit Te Vergeten (Alan Ayckbourn).

Nic gaat naar eigen zeggen graag aan de slag met teksten met inhoud, waar zowel regisseur als acteurs stevig de tanden in kunnen zetten.

« terug