Achtergrondinformatie bij “4.48 Psychosis”

Het verhaal

4.48 Psychosis gooit chronologie, regieaanwijzingen en setting overboord. Het stuk is fragmentarisch opgesteld en schetst een indringend beeld van wat het kan zijn om aan een klinische depressie te lijden.
Eerder dan echt een stuk over depressies te willen zijn, is het stuk een zeer subjectieve weergave ervan in de ervaring van één personage. Hoewel er geen strikte verhaallijn in zit, komen bepaalde zaken zeer consequent terug: het al of niet innemen van medicatie en de gevolgen ervan, verlangen naar genezing of de dood, automutilatie en de mogelijke oorzaken van depressies maar ook de thema’s liefde, afhankelijkheid en isolatie komen vaak terug.
Kane leed zelf aan depressies en zonder te beweren dat 4.48 Psychosis een autobiografisch stuk is, verwijst de titel wel naar het tijdstip waarop ze zelf vaak wakker werd wanneer ze depressief was. Het was het laatste stuk dat ze schreef voor ze stierf en ze heeft er zelf nooit de uitvoering van gezien.

De auteur

Sarah Kane (1971 – 1999) was een Brits toneelschrijfster. Ze schreef in haar korte leven een drietal monologen, vijf volwaardige toneelstukken en een kort filmscript. Hoewel ze aanvankelijk nauwelijks serieus werd genomen door critici en publiek, wordt Kane inmiddels gezien als een van de invloedrijkste toneelschrijvers van de 20e eeuw. Haar pessimistische en soms zeer expliciete en gewelddadige schrijfstijl wordt wel eens vergeleken met die van de Oostenrijkse Nobelprijswinnares Elfriede Jelinek.
Sarah Kane leed aan depressies met diepe dalen en hoge pieken en liet op verschillende momenten doorschemeren dat ze zelfmoord overwoog. In februari 1999 werd ze opgenomen in het King’s College Hospital in Londen waar ze aan de aandacht van het medisch personeel wist te ontsnappen en op 28-jarige leeftijd een einde aan haar leven maakte.

De regisseur

Chris Claeys is al een hele tijd actief in La Barraca en heeft zijn kunnen als regisseur en acteur al ruimschoots getoond. Je zag hem o.a. spelen in Anatol, Messen in Hennen en 5,5 Vrouwen. Zijn voorliefde voor Britse stukken bracht hem er eerder al toe om Joel maar ook Decadence (Stephen Berkoff) te regisseren. Waar Decadence nog een wat zwartgallige maar vooral geestige satire was op het Britse klassensysteem, gaat hij nu toch een iets donkerder kant op. Zoals hij zelf zei: “Het zal niet echt om te lachen zijn.”

« terug