Achtergrondinformatie bij “Dolgedraaide Ooien”

Het verhaal

1933 in het Franse Le Mans. René Lancelin, een gepensioneerd advocaat, komt thuis en vindt zijn vrouw en dochter gruwelijk verminkt en gedood onder aan de trap. De politie gaat in het huis op zoek naar de huishoudsters, Christine en Léa Papin, vrezend dat de dader ook hen te pakken kreeg. In plaats daarvan worden de zussen levend en wel aangetroffen in hun kamer en bekennen ze de moord onmiddellijk.

De daders zijn bekend, de misdaad opgelost. Toch houdt de gebeurtenis heel Frankrijk lange tijd in de ban. De zussen hadden ogenschijnlijk geen enkele reden om hun werkgeefsters te haten, toch wijst alles erop dat de moord in een moment van blinde razernij moet zijn gebeurd. Verschillende psychiaters werden erbij gehaald, maar een antwoord op de waarom-vraag kwam er niet. De zusjes zelf hebben nooit verteld wat er die dag gebeurd is.

De feiten inspireerden eerder al theaterstukken, films en boeken zoals bv. “Les bonnes “ van Jean Genet; “Sister my sister” van Wendy Kesselman; “Les Blessures Assassinés” van Jean-Pierre Denis, “Le Mur” van Jean-Paul Sartre, “La Cérémonie” van Claude Chabrol, etc. “Dolgedraaide Ooien” is geïnspireerd door deze vele werken, maar zal tot stand komen vanuit improvisaties van de acteurs rond de hoofdfiguren die uitgeschreven zullen worden door Charlotte Noyen. “Dolgedraaide Ooien” wil geen historische reconstructie zijn, eerder een zoektocht naar het verhaal achter de feiten en ‘een’ antwoord op de waarom-vraag.

De auteur

Charlotte Noyen bracht eerder al Middernacht in La Barraca en was ook te zien in Coriolanus (Filip Martin), La Femme n’existe pas? (Nathalie De Neve) en In Volle Zee (Alain Zeegers). De liefde voerde haar recent naar de Verenigde Staten, waardoor haar fysieke aanwezigheid in La Barraca drastisch verminderde. Haar liefde voor theater en goede verhalen blijft echter, dus toen de vraag kwam om de tekst te schrijven voor ‘Dolgedraaide Ooien’, twijfelde ze niet. Zelf zegt ze:

Ik ben bij deze productie betrokken geraakt omdat ik graag verhalen over historische vrouwen vertel, zo goed en zo kwaad als ze zijn. Etienne kan zeer mooie en intieme portretten maken via theater, en ik hoop daar iets toe te kunnen bijdragen. Theater blijft toch een unieke manier om dit soort verhalen te vertellen, meer intiem dan film, persoonlijker en directer dan een boek. Voor mij is dit ook een ideale manier om bij La Barraca betrokken te blijven zonder aanwezig te kunnen zijn.

De regisseur

Etienne De Ruyck is al meer dan 20 jaar als regisseur en acteur aan de slag bij La Barraca. Meer nog, hij is een van de oprichters van het huis en heeft zodoende al heel wat op zijn palmares staan. De voorbije jaren bracht hij zeer uiteenlopende stukken op scene, zoals De Waterput van de Heiligen, Kamer en de Man, Bloedbruiloft, Vliegen kan niet meer, Leonce en Lena, Herakles en Marie-Antoinette.

« terug