Achtergrondinformatie bij “De Waterput van de Heiligen”

Het verhaal

Maarten en Mina zijn twee blinden die zich best weten te schikken in hun situatie. Wanneer ze van een heilige echter hun zicht cadeau krijgen, verandert hun leven drastisch en daar zijn ze niet onverdeeld gelukkig mee.

‘De waterput van de heiligen’ werd nooit eerder in het Nederlands opgevoerd. Het stuk is dan ook moeilijk voor èèn gat te vangen: qua genre laveert het tussen impressionisme en expressionisme; de stijl doet zowel aan De Volder als aan Roobjee denken. Zeker is dat het een allegorie is, een vertelling over een wereld die almaar wreder wordt en waarin blindheid en de gave om te kunnen dromen, noodzakelijke voorwaarden worden om te overleven.

Achilles Gautier is ere-voorzitter van La Barraca en bewerkte dit oorspronkelijk Ierse stuk naar een Nederlandstalig stuk voor de poppenkast. Etienne De Ruyck paste het stuk verder aan naar een stuk dat door acteurs gebracht kan worden.

De auteur

John Millington Synge (1871–1909) had muziek als eerste liefde, maar bleek zo veel plankenkoorts te hebben dat hij zijn leven aan zijn tweede liefde, de literatuur, wijdde. Hij schreef toneelstukken, gedichten, proza, reisverslagen en volksverhalen. Hij was bovendien nauw betrokken bij de oprichting van het Abbey Theatre in Dublin en was er, samen met W.B. Yeats, zelfs een tijd directeur.

Synge’s slechte gezondheid en zijn visie op de Ierse zaak hadden een aanzienlijke invloed op zijn carrière als schrijver. Hij zag de wereld niet als een mooie plaats en streek als gematigd nationalist vaak tegen de haren van militante Iers-nationalisten in. Dat leverde hem vaak negatieve kritieken op stukken en hij vertrok na verschillende meningsverschillen over wat ‘Iers theater’ zou moeten zijn, ook uit het Abbey Theatre.

Synge drukte echter wel zijn stempel op het Ierse theater en zijn invloed werkte duidelijk door op de volgende generatie Ierse schrijvers, waaronder o.a. Samuel Beckett.

De regisseur

Regisseur Etienne De Ruyck gaat samen met zijn acteurs de uitdaging aan om het stuk opnieuw naar de scène te vertalen. Zelf zegt hij over het proces:

‘Het belooft dus een zoektocht te worden door het land van de blinden onder leiding van een blinde. Want ik ben ook nog op zoek. Verongelukken of mislukken is echter geen optie.’

Etienne regisseert al meer dan 20 jaar bij La Barraca, het is dus niet zijn eerste zoektocht. Eerder zette Etienne zijn tanden al in klassiekers als Le Cocu Magnifique, Bloedbruiloft, Kamer en de Man en Kludde. Maar evengoed gaat hij als maker aan de slag met nieuw materiaal (Marie-Antoinette) en jong talent (De Liefdes van Don Perlimplin, Proefkeuken). We kunnen er dus alle vertrouwen in hebben dat de zoektocht goud zal opleveren.