Achtergrondinformatie bij “Herakles/de Augiasstal”

Het verhaal

Als boetedoening voor het doden van zijn kinderen in een vlaag van waanzin, moet Herakles een aantal onmogelijke opdrachten tot een goed einde brengen. Door zijn inzicht en geweldige kracht, slaagt hij er telkens in het onmogelijke voor elkaar te krijgen en hij klimt langzaam op tot het sterrendom. Dan wordt hij door koning Augias uitgenodigd om een mesthoop van epische proporties op te kuisen. De gevierde held wordt feestelijk ontvangen en er vallen meer vrouwen voor zijn voeten dan hij aankan, maar de start van de werken wordt steeds langer uitgesteld…

Het klassieke verhaal van Herakles is u wellicht niet vreemd. La Barraca zou echter La Barraca niet zijn als we niet zouden kiezen voor een eigenzinnige visie op de thematiek van deze klassieker. Vandaar de keuze voor ‘Herkules und der Stall des Augias’ (1954) van Friedrich Dürrenmatt (1921-1990), oorspronkelijk een luisterspel dat later werd herschreven naar een toneelstuk met eindeloos veel theatrale mogelijkheden; de verbeeldingskracht van de regisseur is de enige beperking. Maar luisterspel of theater, het is bovenal een spel. Een spel dat men niet vrijblijvend speelt, zeker niet in de huidige, terrorismezwangere tijden.

De auteur

Friedrich Dürrenmatt was een Zwitsers auteur en schilder die tussen 1946 en 1990 vrij productief was. Hij schreef theaterteksten, maar ook hoorspelen: een genre dat bij ons nog maar weinig aan bod komt maar in Duitsland nog steeds erg populair is. Dürenmatt was van mening dat men in een hoorspel -veel meer dan in een toneelstuk of film- menselijke gedragingen kan analyseren en de groteskheid en absurditeit van het menselijk bestaan kan blootleggen. Hij distantieerde zich openlijk van de visie van Bertolt Brecht, die met zijn episch theater een verandering teweeg wou brengen bij het publiek en bij uitbreiding in de maatschappij. Dürrenmatt geloofde niet dat verandering nog mogelijk was. Het enige wat ons nog rest, is er mee lachen. En dat zullen we doen.

De regisseur

Etienne De RuyckMoeten we u Etienne nog voorstellen? Weinig regisseurs binnen La Barraca hebben een dergelijk rijkgevuld en divers palmares als Etienne. Als regisseur bereidde hij in de workshops debuterende acteurs voor op een voorstelling (‘Kamermeisjes’, Don Perlimplin), maar evenzeer bracht hij al prachtig poëtische teksen als Kamer en de Man en Kludde tot leven op scene, bracht hij u aan het lachen in Le Cocu Magnifique en aan het dromen met Bloedbruiloft. Zijn meest recente wapenfeit was Marie-Antoinette, dat hij in het voorjaar van 2015 regisseerde naar een tekst van Filip Martin.