Achtergrondinformatie bij “Decadence”

Het verhaal

Steve doet het met Helen, en Sybil doet het met Les. Maar dit zijn geen gewone koppels : Sybil is de ‘nouveau riche’ vrouw van Steve , en Les is de privé-detective die ze heeft ingehuurd om de handel en wandel van haar ontrouwe echtgenoot na te gaan. Vier mensen, fulminerend tegen de eigen driften, tegen de eigen superieure positie die totaal ontaardt in machtsmisbruik en de schaamteloosheid die daarmee gepaard gaat. De schaduwzijde van de mens wordt op sublieme wijze in beeld gebracht, precies die kant waarbinnen alle grenzen onder hoogspanning staan. De mens ontworteld in een waas van perversie. Een moreel fiasco in een zetel van zelfgenoegzaamheid.

Decadence werd in juli 1981 voor het eerst in Londen opgevoerd. Het was een van de eerste grote successen van Steven Berkoff als auteur. Later verfilmde hij zelf ‘Decadence’ met naast hem niemand minder dan Joan Collins in de hoofdrol. De auteur beschrijft ‘Decadence’ als een studie van de heersende klasse of hogere stand, die volgens hem ‘zo genoemd wordt vanwege haar kunstmatige en pedante manier van praten en niet omwille van enige echte verdienste…. Ze bewegen bovendien met vreemde, snelle gebaren of vlugge schokken en spreken snel om geen blijk te moeten geven van enig gevoel voor wat ze zeggen. Hun genot staat in directe verhouding tot de pijn die ze veroorzaken, zoals bij het koken van levende kreeften en het jagen op en doden van weerloze dieren Emoties voor anderen, gevoelens van altruïsme en vrijgevigheid moeten permanent onderdrukt worden. … Deze handelingen kunnen alleen uitgevoerd worden door de eigen emoties te verdoven en door toenemende sadomasochistische activiteit.’

De auteur

Steven Berkoff (1937) is een Brits acteur, regisseur en auteur. Hij speelde regelmatig schurkenrollen in zowel James Bond- en Rambofilms als in andere Hollywood blockbusters. Dit deed hij naar eigen zeggen enkel om zijn theaterwerk te kunnen financieren, veel geloof in de artistieke waarde van die films bleek hij niet te hebben. Zijn theaterwerk werd wel eens omschreven als ‘in your face-theatre’ omwille van de sterke taal en zeer expliciete beelden van seks en geweld op scene. Zijn stukken worden meestal op superlatieven onthaald, hetzij positief of negatief; een neutrale houding aannemen is bijna onmogelijk.

De regisseur

Chris Claeys heeft zijn sporen in het theater al ruimschoots verdiend. Als regisseur bracht hij ‘Joel’ en ‘Schoenlappersgeluk’ in La Barraca, als acteur was hij bij ons te zien in o.a. ‘Anatol’ (Arthur Schnnitzler – 1893), Oblomov, Pimpf en zeer recent nog in Messen in Hennen. Verder kan je hem aan het werk zien als Hugo in de ‘Gentse’ film ‘De Maagd van Gent’ (Nicolaas Rahoens – 2014).