Achtergrondinformatie bij “Solness”

Het verhaal

Het gaat bouwmeester Solness voor de wind, zo lijkt het wel. Hij heeft succes als architect en al zijn wensen lijken uit te komen. Hoewel… Hoewel de brand in het ouderlijk huis van zijn vrouw hem financieel prima uitkwam, kwam hun tweeling om ten gevolge van de brand. Zijn vrouw komt het drama nooit te boven en zelf verdringt hij zijn schuldgevoel met een tomeloze ambitie. Schuldgevoel omdat hij de brand gewenst had. Zo hard, dat hij er bijna zelf één had aangestoken. Stierven hun zoontjes door zijn inhaligheid? Een tweede wens lijkt uit te komen wanneer er plots een jonge vrouw, Hilda, aan de deur staat. Tien jaar eerder, toen zij nog een kind was, had hij haar ontmoet tijdens een bouwproject. Onder de indruk van haar jeugd en onschuld beloofde hij haar toen dat hij haar tien jaar later als een prins zou komen halen. Hij kwam niet. En dus besloot Hilda hem op te zoeken. Ze erkent hem in zijn ambitie en inspireert hem om zijn angsten te overwinnen. Maar wensen die uitkomen, kunnen een vergiftigd geschenk blijken.

Bouwmeester Solness is één van Ibsens laatste stukken, een psychologisch drama dat volgens sommigen autobiografische elementen bevat.

De auteur

Henrik Ibsen is één van de vier belangrijkste Noorse auteurs uit de 19e eeuw en wordt gezien als de grondlegger van het modernistische drama. Titels als Spoken, Peer Gynt en Het Poppenhuis klinken u wellicht niet onbekend in de oren, ook al zijn ze meer dan honderd jaar oud. Terwijl zijn tijdgenoten in Europa nog volop de romantische toer opgingen en stukken schreven die nauwelijks geschikt leken om opgevoerd te worden, vernieuwde hij de opvattingen over theater. Hoewel hij in zijn vroegere stukken nog vaak schrijft over de Noorse identiteit en geschiedenis, komen daar later ook universeler thema’s bij, zoals vrouwenemancipatie, burgerlijke moraal en de menselijke zoektocht naar zichzelf. Wanneer Ibsen stierf, had het Europese theater onder zijn invloed een omwenteling meegemaakt, zijn invloed kan moeilijk onderschat worden. Zo rekende James Joyce hem tot één van zijn grote voorbeelden. Hij ontving verschillende eretekens, er worden verschillende literaire prijzen met zijn naam uitgereikt in Noorwegen en in 2006 werd wereldwijd het Ibsen-jaar gevierd. En zelfs in de ruimte geniet Ibsen faam: in 1995 werd er een asteroïde naar hem genoemd.

De regisseur

Jeroen Theunissen is auteur en publiceerde in 2013 zijn vijfde roman “De Omwegen”, maar hij blijft over zijn succes als auteur vooralsnog zeer bescheiden.
Over zijn keuze voor Ibsen, wilde hij hetvolgende kwijt:

Aangezien ik van schrijven geen verstand heb, koos ik een klassieker. Ibsen is volgens sommigen passé. Hij schreef overwegend realistische stukken die de negentiende-eeuwse conventies en moraal tonen en vaak ontmantelen. Zijn latere stukken zijn psychologisch universeler, zo ook Solness. Dit stuk brengen is een uitdaging, want Ibsen oogt op foto’s niet direct als een toffe peer met wie je graag een avond op café doorbrengt. Bij oude meesters geldt: niet te veel respect.

We kunnen dus een frisse kijk op een oerdegelijk stuk verwachten. En dat mag niet verbazen, aangezien Jeroen ons vorig jaar al vergastte op Oblomov. Nog zo’n repertoirestuk dat in zijn handen opnieuw toegankelijk en kleurrijk werd. En in 2009 herwerkte hij Het Schoenlappersvrouwtje van Lorca tot Schoenlappersgeluk, een vrolijke klucht met een cocaïnesnuivend paard in één van de hoofdrollen. Hoe hij Bouwmeester Solness precies zal aanpakken, weten we nog niet maar de verwachtingen zijn alvast hooggespannen.

« terug