Achtergrondinformatie bij “Pimpf/De laatste weerstand”

De inspiratie

“Op een nacht in lang vervlogen tijden werd de man wakker en zag zichzelf. Hij zag dat hij naakt was onder de kosmos, dakloos in zijn eigen lichaam. Dan werd ook de vrouw wakker en zei dat het tijd was om te jagen en te slachten. En dus nam hij zijn pijl en boog , een vrucht van het huwelijk tussen geest en hand, en ging naar buiten.
Maar wanneer de beesten toekwamen bij hun drenkplaatsen waar hij hen gewoontegetrouw verwachtte, voelde hij niet langer de band met de tijger in zijn bloed maar een grote psalm over het verbond van lijden tussen alles wat leeft.
Die dag keerde hij niet terug met enige prooi en toen ze hem terugvonden bij de volgende maan, zat hij dood aan de drenkplaats…”

Het verhaal

Een man, een vader, worstelt al jaren met het verlies van zijn gezin. Het lijden voedt zijn aangeboren ideeën over de zinloosheid van het bestaan. Hij raakt ervan overtuigd dat de ontwikkeling van het bewustzijn, dat mensen van dieren onderscheidt, een catastrofale fout van de natuur was.
De overgebleven naasten komen tussen. Samen met Nonkel, Tante en Ons-Lieve-Vrouwke-Van-Den-Overspeligen-Hond en haar Zaligheden wordt het duidelijk dat er maar één conclusie de enige leefbare kan zijn…
Pimpf – De Laatste Weerstand is een intens stuk over verlies, hoop, verleiding en weerstand. Over het verliezen en het terugvinden van de liefde.

De auteur – regisseur

Pimpf is de vierde creatie van Werner Verelst. In 21122012 – Theorema van de Liefde filosofeerde hij over hoe het dreigende einde van de wereld het beste en het slechtste in de mens naar boven kan halen. Ogenschijnlijke zwaargewichten worden plots te licht bevonden en zij die gewoon zijn de kruimels op te vegen, krijgen het laatste woord. Nog voor het aangekondigde einde van de wereld in 2012, trakteerde Werner ons op nog twee eigen creaties. Was Split nog een omzichtige pas de deux tussen een koppel op de rand van de afgrond waar hun demonen hongerig op hen lagen te wachten, onze kleine zaal veranderde bij Heldenlicht in een ware discotheek. Maar ook in Heldenlicht verhulden de discolichten en vrolijke beats nauwelijks de dreiging van een te lang verzwegen verleden.
Intussen weten we dat de aarde nog wel even in haar baan blijft en kunnen we ons verheugen op Pimpf – De Laatse Weerstand, Werners recentste stuk, waarin hij de vraag stelt of het onstaan van de mensheid geen spijtig accident geweest is. We stellen ons allemaal wel eens vragen over de zin van Het Leven. Hoewel dat misschien niet altijd een vrolijke bezigheid is, wordt de zoektocht vast een pak leuker in het gezelschap van Ons-Lieve-Vrouwke en vooral van haar Overspeligen Hond.

« terug