Achtergrondinformatie bij “De oneindige liefde van de keizer”

Over de auteur

Filip Martin schreef en regisseerde voor La Barraca al een rits theaterstukken waarvan Het Einde van de Werelt en Sex in Sakhalinsk bij velen een onuitwisbare indruk hebben nagelaten. Filips stukken hebben -naar aloude Vlaamse traditie- vaak een licht surrealistische touch, hoewel de onderliggende thema’s allesbehalve surrealistisch zijn. De meest terugkerende ideeën draaien rond schuld versus boete, geweten versus morele blindheid, zit de mens forever gevangen in het harnas van zijn diepste instincten, of schuilt er onder dat sterfelijke vel toch een wezen dat de wereld beter kan maken.
Klinkt wat zwaar op de hand misschien. Maar in deze tijden waarin het Vormexperiment voor vele theatermakers de belangrijkste motor is, mogen we ons een beetje gelukkig prijzen dat we binnen de muren van La Barraca een theatermens hebben die van het zoeken naar Inhoud zijn missie gemaakt heeft.

Over het stuk

De inspiratie voor De oneindige liefde van de keizer ontstond uit de actualiteit van de laatste jaren: oude, hardnekkige dictaturen in de landen aan de oevers van de Middellandse Zee worden één voor één van hun voetstuk gesleurd door moegetergde kruideniers en taxichauffeurs. De heren Ben Ali, Moebarak, Khadafi, en straks misschien Assad, werden en worden als groot vuil aan de deur gezet. Dat de kruik van het volk zo lang te water gaat tot ze barst, dat hadden de heren zelf ook kunnen weten als ze een beetje hadden opgelet tijdens de geschiedenisles.
De vraag is dus niet hoe het komt dat die despoten gekraakt konden worden. De vraag is hoe zij erin geslaagd zijn om hun troon te bezetten en tegelijk miljoenen stemmen zo lang, zo grondig en zo brutaal het zwijgen op te leggen. Als we de dictators zelf mogen geloven, dan is het omdat zij eerlijk van hun volk hielden en omgekeerd omdat hun volk ook een diepe liefde koesterde voor hen…

« terug