Achtergrondinformatie bij “De Familie Klepkens”

Over de auteur

De originele tekst met als titel De Familie Klepkens werd geschreven in 1893 door August Hendrikx, beeldhouwer, liedjesschrijver, novelist, ambtenaar bij het Ministerie van Binnenlandse Zaken, acteur bij het Brussels Nationaal Toneel en… theaterauteur.

August (1846-1918) was Gentenaar in hart en nieren. Hij kende de kleinburgerlijke maatschappij van het einde van de 19de eeuw door en door… omdat hij er zelf tot aan zijn nek in zat. Hij slaagde er echter op een meesterlijke manier in om de Gentse zeden van zijn tijd scherp en stevig door de mangel te halen. Dat resulteerde ondermeer in zijn 4 grote Gentse Blijspelen. Stuk voor stuk verhalen over figuren die wij vandaag losers zouden noemen. Margi’s met een ego van Mariakerke tot Ledeberg. Plat Gents sprekende tsiepmuilen die proberen er even opgefokt uit te zien als de zelfgenoegzame franstalige bourgeoisie die twee straten verder resideert.
Als auteur is August Hendrikx vandaag een beetje in het verdomhoekje gesukkeld. Maar in 1898 was hij de beroemdste schrijver ter wereld in Gent en omstreken. Hij ontving dat jaar de Prijs voor Kluchtspel van de stad Gent uit handen van de toenmalige burgemeester Emile Braun (inderdaad, die van het plein) voor zijn werkstuk Triconie en Cie.

Hoewel zijn teksten niet meteen diepdravende shakespeariaanse drama’s zijn, en niettegenstaande de ietwat folkloristische rechtlijnigheid van zijn verhaallijnen, is August Hendrikx wel degelijk een vernieuwer van de Vlaamse theaterliteratuur. Zijn werk was immers zo fris als een Gents tripelke op de Graslei in vergelijking met de slappe, pseudo-romantische en zwaarmoedige drab die men op dat moment in de theaters kon gaan genieten. En dat August wel degelijk op het applaus en de appreciatie van zijn stadgenoten kon rekenen, lezen we af aan de tijd dat zijn stukken op de affiche bleven staan… sommige jaren aan een stuk zonder onderbreking! Wie doet hem dat vandaag na?

Over het stuk

Een draak van een stuk… Sentimenteel… Goedkoop amusement… Onmiddellijke herkenbaarheid… Valse emoties… Niet meer van deze tijd…
Dat zou ongetwijfeld de diagnose van een hedendaags theatercriticus zijn over de Familie Klepkens. En toch. De Klepkens waren een beetje de Pfaffs van het jaar 1900.
Even herkenbaar, even grappig, even deerniswekkend en vooral… even beroemd. Zozeer zelfs dat “familie Klepkens” voor de Gentenaars een begrip werd, synoniem voor een familie van eerlijke, naïeve en enigszins onaangepaste mensen. Tedju toch. Zit er niet ergens een Klepken diep in ons allemaal?

Het stuk gaat over een Gentse familie die zich laat aansmeren dat er een fortuin te verdienen valt in Parijs. Daar wordt op dat ogenblik immers de wereldtentoonstelling opgebouwd en voor een stel Gentenaren met poten aan hun lijf liggen de gouden jobs er zeker voor het rapen. Niet dus. Dikke miserie. Tot het lot anders beslist.
Het groot lot.

De bewerker over Klepkens

Winnie Enghien, zelf Gentenaar, en scriptdoctor van ondermeer de soap Thuis, is gepokt en gemazeld in het genre waar “een lach en een traan” geen scheldwoorden zijn maar een recept voor jarenlang succes. De juiste man op de juiste plaats dus om De Familie Klepkens van onder het stof te sleuren en te faceliften. Of om het even met zijn eigen woorden te zeggen:

Foto: Winnie Enghien “Zeg nu zelf: welk gezin trekt met zijn hele hebben en houden naar een wereldtentoonstelling in de overtuiging dat het op korte tijd welvarend en dus gelukkig zal worden? Is dit soms een stuk over migratie? Waarom werd dit stuk zo’n succes? Hoe zouden we dit stuk anno 2013 aanpakken? We zijn meer dan een eeuw verder, de wereld ziet er anders uit, wij leven met massamedia als film, televisie en internet… Het theater zelf bedient zich van andere wetmatigheden, heeft andere codes ontwikkeld. Is de mens zelf soms veranderd?”

Het antwoord op al die vragen ziet u straks in Winnie’s versie van de Familie Klepkens. Een speels theatraal zoekavontuur, noemt hij het zelf. 120 jaar na hun overweldigende première beleven de Klepkens straks een tweede triomf in La Barraca. Erbij zijn, is de boodschap.

« terug