Het gezelschap

“La Barraca” heette het ondertussen legendarisch geworden gezelschap waarmee dichter-theatermaker Federico Garcia Lorca (1898-1936) in de woelige jaren ’20 het Spaanse platteland rondreisde.

De man had een edel doel: theater dichter bij de mensen brengen.

En hij had vooral ook een –voor die tijd alleszins- gedurfd motto:

Theater maken dat zich niet liet beperken door tradities of regels.
Theater dat wilde amuseren, en tegelijk bewust maken.
Theater zonder vooroordelen, open en pluralistisch.

Alleen al voor het uitspreken van het woord pluralisme kon je toen de kogel krijgen. Het Spaanse establishment gruwde van het idee alleen al.  Mensenrechten was op dat moment niet meteen een politieke prioriteit.
Lorca heeft dat aan den lijve ondervonden.

Ondanks het feit dat hij door zijn frisse en vernieuwende ideeën bijzonder populair geworden was bij het poëzie- en theaterpubliek, werd hij in 1936 door reactionaire knokploegen opgepikt, en “ergens tussen de olijfbomen” gefusilleerd. Niemand weet precies waar.

In 1989 werd het Gentse gezelschap “La Barraca theater-op-schoot” opgericht. De naamkeuze is natuurlijk niet toevallig. In 2014 vierde La Barraca haar 25 jarig bestaan.

Begeleid door een enthousiaste stuurgroep probeert La Barraca binnen het universum van de amateurtheatergezelschappen een soort theater te brengen dat vooral niet binnen de lijntjes kleurt. Theater dat verhalen wil vertellen die nog niet verteld zijn. Theater dat zéér dicht bij het publiek staat. Stout theater.

Dat kan alleen door consequent een “open huis” te zijn. La Barraca geeft dus kansen aan wie ze wil grijpen: spelers, regisseurs, schrijvers, ontwerpers, muzikanten, productieleiders,…

En het werkt. La Barraca zet elk seizoen gemiddeld vier stukken op de kalender waarvan minstens de helft –vaak zelfs meer- originele creaties zijn. De ene al wat vreemder dan de andere. Soms vallen we in de prijzen.
Soms gaan we op onze bek. Maar we blijven creëren. Met veel goesting en veel overtuiging.

Want de 75 vaste medewerkers die ondertussen de weg naar La Barraca gevonden hebben, zijn stuk voor stuk even theaterzot als het handvol stichters van 20 jaar geleden.